Msza Św. jest odnowieniem, raczej przedłużeniem
i uwiecznieniem w sposób niekrwawy tej samej
krzyżowej i krwawej ofiary Chrystusa Pana, którą On
złożył za grzechy ludzkie Panu Bogu na Kalwarii.
Wszystko, co na Kalwarii dokonało się w sposób
krwawy i widomy, rzeczywisty wszystko to we Mszy
św. powtarza się w sposób niekrwawy i niewidomy,
chociaż niemniej rzeczywisty. Tak jak tam umarł na
krzyżu za grzechy nasze sam Pan Jezus, tak i we
Mszy św. tę swoją ofiarę sam odnawia i za grzechy
nasze znów umiera. Hostia złożona przy Mszy św.
na ołtarzu po konsekracji już jest nie hostią, ale tym
samym Najświętszym Ciałem Pana Jezusa, które
rozpięte było na krzyżu. Pamiątką męki, owszem nie
tylko samą pamiątką, ale prawdziwym i rzeczywistym
jej odnowieniem, jak na Kalwarii, złożeniem Bogu
ofiary godnej Samego Boga z Syna Bożego, Boga -
Człowieka, który zstępuje z nieba na ołtarz podczas
Mszy św. i ukrywa się pod postaciami chleba i wina,
aby się za nas znów ofiarować i jest ucztą miłości,
bo we Mszy św. Pan Jezus Ciało i Krew Swoją
Przenajświętszą nie tylko Bogu oddaje, jako Hostię
ofiarną, Hostię swą żywą, chociaż dla Boga na
śmierć wydaną, ale i ludzi tymże swym Ciałem i Krwią
Najświętszą, z miłości ku nim, karmi i poi. Miłość
rozpięła Chrystusa Pana za nas na krzyżu, i miłość
również składa go na ołtarzu podczas Mszy św. jako
ofiarę dla Boga Ojca, a jako pokarm na żywot wieczny
dla duszy naszej.